„Mamy rok 967 – rocznicę chrztu Polski. Dzień wyjątkowy… lecz nie zebraliśmy się tu tylko, by świętować. Jesteśmy tu, aby zamknąć pewne sprawy… i przywitać nową epokę. Epokę bez pogaństwa.”

Postpoganizm to larp Krzysztofa Bratka, którego run - chyba trzeci o ile zapamiętałem - odbył się 16 maja w Sulejówku pod Warszawą. Sama gra trwała bodajże około 4 godzin, plus krótki okres przygotowawczy przed nią. 

Jak autor podkreśla larp ten, osadzony w autorskim uniwersum (co mnie mocno przyciągnęło) inspirowany jest klimatem „Legend Polskich” Bagińskiego, „Psów” Pasikowskiego oraz motywami ze Starego Testamentu i mitologii słowiańskiej w interpretacji Vargasa. To specyficzne połączenie przyciągnęło mnie jeszcze bardziej. Zwłaszcza Legendy Polskie i ich zestawienie z Psami, które wydaje mi się zaskakująco najbardziej naturalną rzeczą na świecie. Zwłaszcza gdy zna się Wywiad z Borutą Łukasza Orbitowskiego i Michała Cetnarowskiego. Który zresztą uwielbiam. 

W każdym razie zachęcony uznałem, że czas by coś zagrać. Oto krótkie podsumowanie, może nie pełna recenzja, ale omówienie gry. 

W ramach larpa mogliśmy wcielić się w postaci w ramach jednej z trzech frakcji: 

1. N.I.E.B.O czyli frakcja zwana Firmą. Ogólne kombo sfer niebieskich plus SB po upadku komuny. 

2. Gospoda, czyli frakcja kierowanej przez Borutę placówki Piekła. 

3. Famiglia, czyli włoska mafia plus starzy bogowie i nadnaturalne istoty. 

Wypełniłem formularz, dostałem przydział. Fajny i pasujący pod moje potrzeby, zostałem liderem Familii miejscowych bogów. Gra kosztowała bodajże 100zł składki, w tym przekąski, spora przestrzeń na wyłączność dla gry (3 czy 4 sale, korytarz, balkon, szatnia). 

Zaznaczmy, że pierwotnie gra miała problemy z naborami. To zresztą był główny problem gry - kłopoty komunikacyjne. Początkowo twórca, według mnie zdolny, ale nie całkiem znający typowe kanały i metody komunikacji larpowej, miał silne problemy z budowaniem grze zasięgów i przekazaniem informacji tym, do których już dotarł. W czasach problemów z algorytmami i zasięgami to duży problem niestety. 

Zaznaczmy, że komunikacja była szczera i przekazująca dobrze fakty o grze, ale mało zręczna, nie zawsze prosta do znalezienia, a w kilku momentach trochę za uboga. 

W każdym razie gra zebrała swój skład, w tym co cieszy, spore grono świeżynek larpowych. Potrzebujemy ich więcej i więcej. Wyszedł nam więc miks weteranów i świeżaków z połączenia kilku środowisk okołowarszawskich i przyjezdnych. 

Zaczęliśmy od warsztatów - znów - całkowicie poprawnych, choć trochę niejasnych w zakresie specyficznych mechanik gry. Uważam, że trochę większy nacisk na nie, większe demonstracje ich użycia, mocniejsze omówienie opcji i możliwości z nimi związanych dobrze by grze zrobił. 

Zwłaszcza biorąc pod uwagę, że karty, zwięzłe i napisane z dużym pomysłem, nie zawierały też nadmiaru zbędnych danych. Bardzo sobie cenie ich model i charakter akt, w jakie poszedł twórca, ale ta formuła wymagałaby według mnie silniejszego nacisku na omówienie założeń w ramach warsztatów. 

Same postaci bardzo doceniam, wątki uważam za fajne, styl za bardzo dobry. Gra miała dobre tempo i zostawiła mi garść dobrych wspomnień oraz chęć zagrania w coś jeszcze od tego autora. 

Podsumowując:

Mocne strony:

- setting

- postaci 

- oryginalność form i struktury kart

- duże zaangażowanie

Słabe strony:

- komunikacja i promocja